W Galicji w ostatnim dziesięcioleciu przed wybuchem pierwszej wojny światowej proces parcelacji własności obszarniczej trwał nadal. W latach 1902—1912 powierzchnia własności tabularnej (jak nazywano własność obszarniczą w Galicji) zmniejszyła się o 243 tyś. ha, tzn. o 14%. Tempo parcelacji szybsze było w zachodniej Galicji, wolniejsze zaś w okręgu lwowskim. Potęgowało się również rozdrobnienie gospodarki chłopskiej. Równocześnie jednak w niektórych okolicach o bardziej rozwiniętej gospodarce towarowej wystąpiły procesy koncentracji kapitału. Nie wpływały one jednak w zasadniczy sposób na obraz całości gospodarki rolnej Galicji. Wobec niedorozwoju przemysłu, wielkiego przeludnienia wsi niemal nie istniały możliwości odejścia od zajęć pozarolniczych. Toteż kolejne pokolenia dzieliły ziemię na coraz mniejsze działki. Równoczesne zaś utrzymywanie się silnych przeżytków feudalnych (w formach podobnych jak w Królestwie, lecz w znacznie silniejszym stopniu) utrudniało rozwój intensywnej uprawy ziemi. Dość rozpowszechniona była również dzierżawa ziemi folwarcznej (często za odrobek). Zupełnie odmiennie kształtowały się stosunki w zaborze pruskim. Trwała tutaj nadal parcelacja wielkiej własności, przede wszystkim na rzecz większych gospodarstw chłopskich. Parcelacja ta dokonywała się jednak pod przeważającym wpływem polityki państwa niemieckiego. W latach 1882—1907 ogólna powierzchnia gospodarstw niniejszych niż 20 ha w Poznańskiem i na Pomorzu wzrosła o 399 tyś. ha. Do końca 1915 r. na tym samym terenie państwowa Komisja Kolonizacyjna nabyła i rozprzedała 453 tyś. ha ziemi.
kredyty hipoteczne nowoczesne systemy zarządzania projektami prince2 wdrażanie oraz szkolenia konferencje