Istnieją trzy podstawowe rodzaje bezrobocia, różniące się przede wszystkim przyczynami ich powstawania; są to: bezrobocie technologiczne, koniunkturalne oraz strukturalne. Postęp techniczno-organizacyjny jest bezpośrednią przyczyną bezrobocia technologicznego. Jest on stale działającą siłą wypychającą robotników z pracy. Jego podstawą jest proces akumulacji kapitału przy wzrastającym technicznym uzbrojeniu pracy. Stosowanie coraz bardziej nowoczesnych maszyn, zastępujących nieraz prace wielu robotników, sprawia, że to tu, to tam pewna ich część traci pracę. Ten sam skutek przynosi racjonalizacja pracy, udoskonalenie jej organizacji w poszczególnych przedsiębiorstwach. Wskutek tego w kapitalizmie istnieje stale zmienna w czasie liczba poszukujących pracy wykwalifikowanych robotników. Bezrobocie technologiczne pojawiło się wkrótce po wprowadzeniu maszyn do produkcji. Jednakże w stadium uprzemysłowienia zapewne nie przybierało znaczniejszych rozmiarów (nie ma w tej sprawie danych statystycznych). Od 1850 r. angielskie związki zawodowe prowadziły statystykę bezrobocia wśród swoich członków. Wykazywała ona, że co roku pewna liczba robotników była bez pracy. Nawet w latach najlepszej koniunktury odsetek bezrobotnych nie spadał poniżej 1%, wahając się przeciętnie w granicach 2—3%. W latach kryzysów bądź depresji był znacznie wyższy, przekraczając nawet 10%. Podobnie było w innych rozwiniętych krajach kapitalistycznych. Było to już oczywiście bezrobocie koniunkturalne.
Hipoteczny kredyt Kredyty Konsolidacyjne kancelaria prawna wrocław