W ostatnim dziesięcioleciu przed wybuchem pierwszej wojny światowej warunki produkcji rolnej nieco się poprawiły. Ceny produktów rolnych wykazywały tendencję do wzrostu. W Królestwie Polskim w 1914 r. ceny pszenicy wzrosły o 30% w porównaniu z przeciętną z lat 1899— 1908; ceny pozostałych zbóż zwiększały się nieco szybciej. Przeciętne ceny pszenicy w Prusach od 1904 do 1913 r. wzrosły o 15%. Równocześnie zwiększyły się plony oraz produkcja globalna rolnictwa. W Królestwie Polskim w 1912 r. z l ha zbierano 13 q pszenicy i 11 q żyta (w latach 1901—1905 odpowiednio 10 i 8 q). W Galicji w tym samym czasie plony pszenicy wzrosły do 13,4 q (z 11 q), a żyta do 12 q (9,9 q). W Poznańskiem plony osiągały odpowiednio 22 q (przedtem 19,1 q) oraz 18,3 q (przedtem 15,4 q). Poprawę sytuacji rolnictwa spowodowało rozszerzenie się rynków zbytu. Rozwój przemysłu w Królestwie Polskim oraz związany z tym wzrost liczby ludności miejskiej zmuszały do sprowadzania coraz większych ilości zbóż. Jeszcze w 1894 r. nadwyżka wywozu nad przywozem zbóż wynosiła 2,8 min rubli. Od 1895 r. przywóz przewyższył wywóz. W 1897 r. nadwyżka ta osiągnęła 3,6 min rubli. Około 1910 r. Królestwo importowało zbóż i ich przetworów, roślin motylkowych, siana i ziemniaków za 12,8 min rubli więcej, niż eksportowało. Największe pozycje importu to mąka pszenna, żyto, owies, kasze. Największe pozycje eksportu stanowiły otręby, nasiona roślin pastewnych, makuchy. Podobnie niewystarczająca była produkcja zbożowa Galicji, czego powodem było przeludnienie kraju oraz niski stan kultury rolnej.
biuro rachunkowe wilanów katalog firm kasy fiskalne warszawa