W stadium rozwiniętego kapitalizmu wolnokonkurencyjnego czynnik poziomu sił wytwórczych nie limitował już wysokości stopy akumulacji. Wraz z osiągnięciem stosunkowo wysokiego poziomu produkcji i dochodu (na jednego mieszkańca) stopa akumulacji mogła na ogół osiągać optymalną wysokość. Optymalną, tzn. taką, która zapewniałaby zatrudnienie całego przyrostu siły roboczej oraz przynosiła „odczuwalny" w krótkich okresach wzrost dochodu narodowego. Można przyjąć, że powinien to być wzrost dochodu w granicach 4—5% rocznie dający przyrost na jednego mieszkańca 3—4% rocznie; wymaga to stopy akumulacji brutto w granicach 25—30%. Przyczyny tego, że rozwinięta gospodarka kapitalistyczna przeważnie nie osiągała optymalnej stopy akumulacji, są następujące.Realizacja celu produkcji kapitalistycznej wymaga, aby w mechanizmie jej funkcjonowania występował czynnik wolnej siły roboczej w postaci bezrobocia. Stopa akumulacji optymalnej wysokości, a więc dającej pełne zatrudnienie, byłaby sprzeczna z „regułami gry" gospodarki kapitalistycznej. Druga przyczyna, najważniejsza, to sprzeczność między zyskami a płacami wyrażająca się w tendencji do hamowania wzrostu płac, prowadząca do powstawania barier wzrostu konsumpcji i zbytu towarów.
zawiesia Gotówkowe kredyty Oferty pracy Kraków