Działanie ogólnego prawa akumulacji kapitalistycznej znajduje wyraz także w wielu innych zjawiskach, przy czym ulegają one zmianie, modyfikacji w poszczególnych stadiach kapitalizmu. Ograniczymy się przeto do wskazania na najważniejsze z nich, charakteryzujące kapitalizm XIX wieku, tzn, epoki, która znalazła naukową syntezę w pracach Marksa i Engelsa. XIX wiek charakteryzowało bardzo ciężkie położenie proletariatu: trudne i prymitywne warunki pracy, wysoki stopień wyzysku i stosowanie metod wyzysku, które określano wręcz jako katorżnicze, niskie płace realne, przy czym w długich okresach wykazywały one tendencję spadkową. W tych to okresach proletariat ubożał absolutnie, tzn. gorzej się odżywiał, gorzej odziewał, gorzej mieszkał. Marks w I tomie „Kapitału" na wielu stronicach poddał wszechstronnej analizie położenie proletariatu; był to wstrząsający obraz. Znalazł on- później odbicie także w dziełach literackich, wywołujących wrażenie grozy na czytelnikach. Odsyłając zainteresowanych do tych prac, tutaj możemy tylko wskazać na kilka zjawisk. XIX wiek cechował długi dzień pracy, zarazem przy ówczesnym stanie techniki wymagała ona z reguły dużego, wyczerpującego wysiłku fizycznego. W początkowych fazach kapitalizmu w Anglii zwykły dzień ro boczy w fabrykach trwał często 16, a nawet więcej godzin. Dopiero w 1833 r. został on ustawowo ograniczony do 15 godzin (młodocianych do 12 godzin) z przerwami na posiłki.
opisy na nk kancelaria prawna wrocław Kredyt hipoteczny