Nadmiar ludności w stosunku do istniejących możliwości zatrudnienia spowodował emigrację zarobkową, która rozpoczęła się około połowy XIX w. Szybki jej wzrost nastąpił w końcu stulecia, a zwłaszcza na początku wieku XX. Głównym terenem emigracji była przede wszystkim Galicja. Emigrację z Galicji powodował słaby rozwój gospodarczy kraju. Ludność, która nie mogła znaleźć zajęcia w przemyśle, musiała szukać zarobku za granicą. Występowała emigracja stała (gdy emigrant osiedlał się na długie lata, często na zawsze, w innym kraju) oraz emigracja sezonowa (wychodźcy udawali się za granicę na okres najpilniejszych robót rolnych). Emigracja stała z Galicji kierowała się przede wszystkim za ocean. W latach 1901—1910 wyjeżdżało rocznie przeciętnie 50 tyś. osób. Emigracja ze wsi obejmowała przede wszystkim Polaków. W latach 1896—1910 wyemigrowało do Stanów Zjednoczonych 433 tyś. Polaków i 146 tyś. Ukraińców. Drugą grupą ludności emigrującej do Stanów Zjednoczonych byli mieszkańcy małych miasteczek, przede wszystkim Żydzi z Galicji wschodniej. Według szacunku znanego historyka I. Schipera emigracja zamorska z Galicji w latach 1900—1914 obejmowała 174 tyś. Żydów. Część Żydów (zwłaszcza kupców) emigrowała także do Niemiec. W 1910 r. blisko 5% zamieszkałych w Berlinie Żydów pochodziło z Galicji.
kredyt na samochód kalkulator zdolności kredytowej cv