Kryzysy ekonomiczne rozwiązywały czasowo nabrzmiałe sprzeczności gospodarki kapitalistycznej. Ich koszty ponosiły przede wszystkim milionowe masy ludzi pracy, opłacając je ogromem wyrzeczeń i cierpień, spadkiem stopy życiowej, a znaczna ich część —głodem i nędzą. Ciężary kryzysu ponosiły także masy drobnomieszczaństwa i rzemieślników. Wiele drobnych i średnich przedsiębiorstw kapitalistycznych popadało w ruinę, ogłaszając bankructwo. Duże i wielkie firmy, choć też ponosiły straty, z reguły miały jednak siłę, by przetrwać zły okres Kryzysy gospodarcze w miarę rozwoju kapitalizmu nabierały ostrości, stawały .się głębsze i dłuższe (choć nie było to absolutną regułą). Jak powiedzieliśmy, ich apogeum był, jak dotychczas, wielki kryzys lat trzydziestych. Po II wojnie światowej kryzysy miały znacznie łagodniejszy przebieg. Dopiero lata siedemdziesiąte i następne przyniosły ich nasilenie, tak że pod niektórymi względami (np. rozmiarów bezrobocia) przypominają one wielki kryzys. Szczególnie ostre kryzysy pojawiają się w długich okresach i są, jak wykażemy dalej, częścią składową kryzysów strukturalnych^ które mają inny charakter, różnią się od „normalnych" periodycznych kryzysów ekonomicznych (zwanych też koniunkturalnymi). W analizie prawidłowości rozwoju gospodarki kapitalistycznej jej główny podmiot, ludzie pracy i ich sytuacja ekonomiczna, pozostawali jak gdyby w jej cieniu.
marketing bezpośredni szkolenia badania CATI Kto zainwestował w złoto powinien śledzić kurs złota. kredyt mieszkaniowy