Główna różnica w mechanizmie wzrostu produkcji obu faz kapitalizmu wolnokonkurencyjnego, na co już wskazywaliśmy, polegała na tym, że w fazie niższej podstawowymi sposobami wzrostu zysku były metody tworzenia bezwzględnej wartości dodatkowej, natomiast w fazie wyższej podstawowym sposobem wzrostu zysku stało się wytwarzanie względnej wartości dodatkowej.Główna różnica w mechanizmie wzrostu produkcji przemysłowej wyrażała się w efektywniejszym jego działaniu w fazie rozwiniętego kapitalizmu, tzn. tempo wzrostu produkcji i wartości dodanej było w tej fazie wyższe niż w stadium industrializacji. Było to funkcją tego, że stopa akumulacji w drugiej fazie mogła być wyższa niż w pierwszej, oraz funkcją efektów industrializacji, które wyrażały się w tym, iż postęp techniczny upowszechniał się stosunkowo szybciej niż dawniej. Znalazło to wyraz w przyspieszeniu wzrostu wydajności pracy; wyższą fazę kapitalizmu wolnokonkurencyjnego cechował przeto rozwój intensywny, podczas gdy w fazie industrializacji dominował rozwój ekstensywny. Zmiany w mechanizmie kapitalistycznego wytwarzania oraz mechanizmie wzrostu produkcji były podstawą zmian w podziale dochodu. Główna różnica w mechanizmie podziału obu faz kapitalizmu dotyczyła płac roboczych. Jak już wskazywaliśmy, w fazie niższej płace te wykazywały tendencję spadkową bądź cechowała je stagnacja, natomiast w fazie wyższej ich trend był rosnący.
biuro detektywistyczne warszawa producent flag adwokat warszawa