Emigracja ludności polskiej z zaboru pruskiego stanowiła jednakże mniejszą część wędrówek ludnościowych we wschodnich częściach Rzeszy. W latach 1840—1910 emigracja na zachód stanowiła 52% całego przyrostu naturalnego Prus Wschodnich, 53% — Pomorza, a 22% — Śląska. Przenosiła się przede wszystkim ludność niemiecka, która w silniej rozwiniętych gospodarczo częściach Niemiec znajdowała lepsze warunki bytu. Procesu tego, zwanego w nauce niemieckiej „Ostflucht", nie mogły zahamować wysiłki państwa. Tereny wschodnie Niemiec, z których emigrowała ludność niemiecka, były przede wszystkim rolnicze. W porównaniu z innymi częściami państwa zarobki kształtowały się tu niżej, a przy tym rolnictwo odczuwało potrzebę robotników sezonowych. Na te tereny zatem napływali sezonowi emigranci z zaborów rosyjskiego i austriackiego. Obszarem, na który kierowała się emigracja sezonowa, było zwłaszcza Pomorze Zachodnie, gdzie występowała największa w Niemczech koncentracja własności ziemskiej w rękach nielicznych obszarników oraz zamożnych chłopów (w 1882 r. 80% ziemi było w posiadaniu tych dwóch warstw). Na terenie regencji szczecińskiej w latach 1900—1914 liczba sezonowych robotników z zagranicy wzrosła z 6 do 24 tyś., przy czym w przeważającej większości byli to Polacy. Na terenie całego Pomorza Zachodniego w 1914 r. pracowało 46 tyś. robotników zagranicznych.
pożyczka mieszkaniowa forum ubezpieczenia szkolenia marketing