Mniejsze rozmiary przybrała emigracja stała z Królestwa Polskiego. W końcu XIX w. wynosiła ona przeciętnie 9 tyś. osób rocznie, by następnie szybko wzrosnąć. Tuż przed wojną liczba emigrantów z całej Rosji przekroczyła 100 tyś. osób rocznie, w czym z Królestwa Polskiego ponad 30 tyś. Trzy czwarte emigrantów skierowało się do Stanów Zjednoczonych. Emigracja inteligencji kierowała się także w głąb Rosji. Liczba Polaków zamieszkałych tam przed wojną osiągnęła 600 tyś. osób. Wiązało się to z trudnościami znalezienia pracy przez inteligencję polską na terenie Królestwa. Znacznie większe rozmiary przybrała sezonowa emigracja do Niemiec. W latach 1900—1913 wzrosła ona ze 100 do 380 tyś. osób. Ruch emigracyjny objął tylko niektóre powiaty, przede wszystkim w guberni kaliskiej, w mniejszym stopniu piotrkowskiej, płockiej i kieleckiej. Najpoważniejszym ośrodkiem emigracji był powiat wieluński, poza nim zaś powiaty słupecki, kaliski i koniński. Znacznie mniejsze znaczenie miała emigracja sezonowa do innych krajów. Zupełnie odmiennie kształtowały się ruchy emigracyjne w zaborze pruskim. Emigracja zamorska spadła w początkach XX w. do 5 tyś. osób rocznie, natomiast znacznie większe rozmiary przybrała emigracja do Westfalii oraz Nadrenii. Liczba Polaków tam zamieszkałych w latach 1890—1910 wzrosła z 32 do 273 tyś. osób. Emigranci polscy pracowali w kopalniach i fabrykach.
kredyty hipoteczne biura poznan przewozy lotnicze