Treścią dziejów Polski w okresie porozbiorowym, do wybuchu pierwszej wojny światowej, był rozwój stosunków kapitalistycznych, zwycięstwo systemu kapitalizmu wolnokonkurencyjnego i rychłe jego przerodzenie się w kapitalizm monopolistyczny. Na całym, obszarze ziem polskich proces ten dokonywał się drogą pruską, a więc przy utrzymywaniu się licznych przeżytków poprzedniego systemu społeczno-ekonomicznego. W początkach XX w. pozostałości te, jakkolwiek mogły ujemnie oddziaływać na gospodarkę, położenie ludności i życie polityczne, nie decydowały już o obliczu społeczeństwa polskiego. Na plan pierwszy wysunęły się problemy właściwe epoce kapitalizmu, jej sprzeczności i konflikty. Specyficzną cechą rozwoju ziem polskich było ich rozbicie na trzy części, powiązane z trzema państwami o odmiennej strukturze gospodarczej. Wprawdzie utrzymywały się pewne więzi między zaborami, wyrażające się w migracjach siły roboczej, przepływie kapitału i wymianie towarowej, lecz co do rozmiarów ustępowały one zdecydowanie powiązaniom każdej dzielnicy z metropolią. U progu XX w. każdy zabór uczestniczył w podziale pracy wewnątrz trzech mocarstw rozbiorowych. Przemysł, rolnictwo, komunikacja i handel ziem polskich stanowiły składniki systemu ekonomicznego Austrii, Prus i Rosji. Żadna z dzielnic nie była samodzielnym organizmem ekonomicznym.
Side extension usługi księgowe Warszawa operacje plastyczne