Rozwój sił wytwórczych stworzył podstawy, a zmiany mechanizmu funkcjonowania w obrębie monopoli oraz w stosunkach między kapitałem a pracą umożliwiły powstanie bodźców zachęcających bądź zmuszających do wzrostu produkcji i sprzedaży, do wzrostu inwestycji oraz wzrostu siły nabywczej ludzi pracy. Można by przeto sądzić, że gospodarka kapitalizmu współczesnego może się rozwijać bez gospodarki państwowej, tj. ekonomicznej roli państwa. Okazuje się jednak, że omówione zmiany nie zapewniają same przez się wzrostu produkcji i inwestycji, a także wzrostu siły nabywczej ludności. Podstawowe przyczyny rozwoju systemu gospodarki państwowej i szerokiego rozbudowania ekonomicznych funkcji państwa tkwiły w strukturalnym kryzysie kapitalizmu monopolistycznego lat trzydziestych. Po II wojnie światowej doszły nowe czynniki i przyczyny, na co już częściowo wskazywaliśmy, ugruntowania się i zwiększenia ekonomicznej roli państwa. Otóż absolutne rozmiary produktu społecznego i nadwyżki ekonomicznej przekroczyły, zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, możliwości ich absorpcji w ramach „czystego kapitalizmu", tj. bez państwa jako trzeciego głównego podmiotu gospodarczego. Prawidłowości gospodarki kapitalizmu hamują bowiem wzrost płac, a zwłaszcza wzrost spożycia zbiorowego (głównie jego sfery socjalnej).
Praca w Poznaniu hostessa spis z natury wirtualne biuro Warszawa