Stadium kapitalizmu państwowo-monopolistycznego dzieli się już wyraźnie na dwie fazy. Pierwsza trwała od ok. 1950 r. do początku lat siedemdziesiątych; cechował ja szybki rozwój gospodarczy wysoko rozwiniętych krajów kapitalistycznych. Druga faza trwa od 1973 r., kiedy to rozpoczął się kryzys gospodarczy całego świata kapitalistycznego. Przejście kapitalizmu w nowe stadium, strukturalne zmiany jego gospodarki odblokowały działanie endogenicznych czynników wzrostu gospodarczego. Czynniki te zostały już omówione. Tutaj dodamy, że siła działania mechanizmu wzrostu została nawet zwiększona w porównaniu z dobrymi okresami działania tego mechanizmu w przeszłości. Struktura własności wielkich przedsiębiorstw-monopoli jest podstawą tego, że cechuje je większa skłonność do rozwoju niż ich poprzedniczki — tj. przedsiębiorstwa z ostatnich dekad XIX wieku, nie mówiąc już o monopolach z pierwszej połowy XX wieku. Monopole o zdekoncentrowanej własności kapitału są zainteresowane w rozbudowie aparatu wytwórczego. Pamiętajmy bowiem, że władzę nad własnością monopoli-gigantów sprawuje ich kierownictwo (menedżerowie) i że trwałość sprawowania tej władzy oraz poziom dochodów menedżerów nie zależy głównie od tego, jaki odsetek akcji przedsiębiorstwa jest w ich posiadaniu, lecz przede wszystkim od rozwoju firmy, wzrostu sprzedaży i masy zysku. A podstawą rozwoju monopolu-korporacji są oczywiście inwestycje. Można powiedzieć, że wystąpiło w gruncie rzeczy nowe zjawisko: „wyścig o rozwój" korporacji przemysłowych. Pod tym względem konkurują ze sobą wszystkie korporacje, wszystkie liczące się firmy w danej branży; każda z nich dąży do tego, aby osiągnąć jak najwyższe wskaźniki sprzedaży, zysków itd.
Mieszkaniowy kredyt finanse Praca Szczecin