Strukturalny kryzys kapitalizmu tych lat, podobnie jak poprzedni, był wyrazem powstania strukturalnych barier funkcjonowania i rozwoju systemu kapitalizmu. Mówiąc ogólnie, bariery te wyrażały się w tym, że zmonopolizowana gospodarka nie mogła dalej funkcjonować w sposób prowadzący do wzrostu gospodarczego. Były to nie tylko bariery tkwiące w upowszechnieniu się 'monopoli oraz ograniczeniu siły nabywczej. Powstały także bariery dotyczące rynków zewnętrznych, zagranicznych. Pamiętamy, że wyjście z pierwszego strukturalnego kryzysu kapitalizmu dokonało się w głównej mierze drogą ekspansji zewnętrznej. Teraz nie było to już możliwe. Wiązało się to przede wszystkim z wyczerpywaniem się możliwości inwestowania typu kolonialnego, zredukowaniem (wskutek zmonopolizowania gospodarki) eksportu do krajów rozwiniętych oraz coraz większymi dochodami od wywiezionego kapitału, przewyższającymi niekiedy rozmiary jego rocznego eksportu. Wreszcie następna z najważniejszych barier tkwiła w charakterze nowoczesnej produkcji, która była (bądź mogła być) prowadzona w masowej skali i stała się zarazem mało elastyczna.
kredyty hipoteczne emi krzesła konferencyjne