Od końca XIX w. rozpoczyna się zmierzch bankierstwa. Miejsce domów bankowych zajmują banki akcyjne, powstałe z przekształcenia dawnych firm bankierskich. W 1913 r. w Królestwie Polskim działało już banków akcyjnych. Ze starych domów bankowych pozostały tylko dwa: Stanisław Lesser oraz S. Natanson i Synowie. Obok nich działały dość liczne kantory wymiany pieniędzy, niewielkie domy bankowo-handlowe itp. Równocześnie powstawały na terenie zaboru rosyjskiego oddziały wielkich banków rosyjskich. Największą rolę odgrywały trzy banki akcyjne: Bank Handlowy w Warszawie, Bank Dyskontowy Warszawski i Bank Handlowy w Łodzi. Skupiały one w 1913 r. ponad 75% kapitałów własnych, 88% sum wkładów oraz 90% ogólnych obrotów banków akcyjnych. Sam Bank Handlowy w Warszawie posiadał 35% ogólnej sumy kapitałów własnych i około 60% kapitałów obcych. Stopień centralizacji kapitału w Królestwie był zatem bardzo wysoki. Wszystkie banki korzystały w większych lub mniejszych rozmiarach z kredytów zagranicznych. Jeśli jednak największy z nich — Bank Handlowy w Warszawie — zachował niezależność, to większość pozostałych znajdowała się pod przemożnym wpływem zagranicznych ośrodków dyspozycyjnych. Wszystkie większe banki współpracowały z rosyjskimi instytucjami kredytowymi prowadząc interesy na terenie Cesarstwa. Niektóre z nich otwierały w Rosji oddziały.